MeierijHotel Centraal is bij uitstek geschikt voor een gezellig uitwisselingsconcert, niet alleen omdat het zo mooi centraal in het dorp ligt maar ook omdat de zaal een goede akoestiek heeft, ook wanneer deze “uitverkocht” is. En vandaag, zondag 29 september, hadden we een “volle bak” met twee uit de kluiten gewassen orkesten en een voorzitter die de middag enthousiast opende.
Onze gasten, het Regionaal Seniorenorkest de Meierij onder leiding van Jan Hermans, hadden de weg naar de Peel kunnen vinden en vanmiddag mochten zij als eersten hun muzikale kunsten vertonen. En dat is natuurlijk geen probleem als je als dirigent voor een club van 60 muzikanten staat. Met een stevige mars, de Liberty Bell van Sousa, werd het concert geopend waarna de mooiste melodieën van Verdi aan bod kwamen, ditmaal onder leiding van Giovanni Hermans… aldus hun “Mister speaker”.
Een “Tribute to Edith Piaf” (ik dacht: nou komt Jean Hermans voor het orkest staan…) werd gevolgd door Butch Cassidy and The Sundance Kid die op de fiets door de regen de berg afgingen. Jammer dat een van de trompettisten onderweg een klats regen in zijn ogen kreeg maar hij revancheerde zich later geweldig in de Efteling tijdens een potpourri van Bert Kaempfert. En met de vrolijke klanken van Italian Holiday besloot De Meierij hun bijdrage aan deze middag.

Bevrijding 1a MiniatuurOp 20 september 2019 was het 75 jaar geleden dat Someren werd bevrijd. Al weer zo lang geleden dat de meesten het alleen maar kennen van “gehoord hebben”. Maar om toch het gedachten-goed van Bevrijding levendig te houden is het nodig om ook de jeugd hierover steeds weer te informeren.
In dat kader worden in Someren en omliggende gemeenten in de komende maanden diverse projecten georganiseerd onder de naam “Death Valley De Peel”. En aan een van deze projecten heeft ons seniorenorkest deze morgen (26 september) meegewerkt door het spelen van muziek uit de tijd van de bevrijding 1944/1945.
We zaten gezellig bijeengepakt onder de overkapping en luifels van Uncle Buck op het Wilhelminaplein. Tijdens de bevrijding zelf zullen er beslist “Uncle Bucks” meegevochten hebben voor ons, maar die van het Wilhelminaplein was nergens te bekennen; jammer, de zaak bleef gesloten. Maar gelukkig kwamen al snel de groepen jeugd voorbij en konden we hen laten horen hoe de muziek uit die tijd klonk. Niemand kende natuurlijk Vera Lynn (nu nog in leven met haar 102 jaar!) of had ooit gehoord van Lili Marleen maar op het ritme van “Happy Days are here again” werd vrolijk gereageerd en meegeklapt.Bevrijding 3a Miniatuur

Onze dirigent ontving elke groep met een korte inleiding en dat doet hij hartstikke leuk, vroeg wie “We will meet again” kon vertalen, grapte dat onze medley een half uur zou duren (het was ondertussen gaan regenen) en vergeleek uiteindelijk Lady Gaga met Vera Lynn…
Al met al, ondanks de regen en het frisse temperatuurtje, was het gewoon leuk om te doen en over vijf jaar komen we gewoon weer terug!

 

 

HilvarenbeekVandaag, onze tweede ledendag (13-08), vertrokken we met “onze” luxe touringcar (van Wouter) richting het noorden. Waarheen? Alleen de activiteitencommissie wist het maar ter hoogte van Eindhoven verklapte onze voorzitter dat het nog 34 minuten rijden was, waarna we prompt in de file kwamen te staan. Gelukkig verlieten we in Oirschot de altijd volle A58 en gingen via wat dorpsweggetjes richting Hilvarenbeek. En waar kwamen we terecht? Bij Chris en Tonnie van Laarhoven van het orgel- en kermismuseum, oftewel “Daansen en sjaansen bij Jaansen” op z’n Tilburgs geschreven…
Na een allerhartelijkste ontvangst met koffie en een echte “Belse wafel mé slagroom” ontstak Tonnie in een breedvoerig en diepgaand gedetailleerde uitleg over haar man Chris, een natuur- en wiskundeleraar, die Harley Davidsons ging verkopen, er eentje ruilde tegen een orgel omdat de motorliefhebber geen geld had, vervolgens het naastgelegen aardbeienveld van zijn zojuist gescheiden buurman in no time veroverde (kennelijk was die vrouw er met alle financiën vandoor gegaan) en uiteindelijk zijn Tonnie op de hoogte bracht van alles wat hij al had geregeld en haar de mond snoerde met “Vrouwke…” met het inmiddels bekende gebaar. Kennelijk heeft Tonnie altijd goed haar mond gehouden want ze heeft geen dikke kont gekregen…

Carat 2019 MobileHet was mooi weer op zondag 11 augustus. Zonnig en een matig windje, waardoor we onze bladmuziek goed onder controle konden houden. Geen enkel blad is in het water gevallen. Bovendien was er veel publiek en er moesten zelfs extra stoelen worden aangerukt.
Voor ons speelden Musikfreunde “Zum grünen Kranz” uit Geldrop. Hun repertoire bestaat voornamelijk uit Egerländer/Böhmische muziek. Ze speelden extra lang omdat het orkest na hen was uitgevallen.
Daarna waren wij aan de beurt en onder leiding van onze Roger Cobben hebben we een gevarieerd programma laten horen. Na de openingsmars “William Bluehart March” zijn we overgegaan op een heel ander genre, een medley van Frank SInatra, Mexicaanse klanken en een concertstuk met veel Amore; deze laatste uitgebreid toegelicht door onze lady speaker. Ook het muziekstuk "Tumaco" over een Colombiaans dorp, viel goed in de smaak bij het publiek en na het spetterende "A brand new day", was de dag niet meer stuk te krijgen. We hebben als toegift nog de Portugese mars "O Vitinho" gspeeld. (tekst Wil Aarts - foto Marianne Bukkems). 

LieshoutVandaag, donderdag 11 juli, togen we naar de pastorietuin bij de kerk in Lierop. In deze mooie grote tuin werd namelijk een 50-jarig huwelijksfeest gevierd en dit bruidspaar verdiende een aparte serenade omdat de bruidegom in ons seniorenorkest met verve de es-bas blaast… We hebben het over Harrie van Lieshout en zijn bruid Berthie van Lieshout-Heiligers.
In de tuin was een gezellig ingerichte grote tent geplaatst maar gelet op de weersomstandigheden hebben we als orkest lekker in de buitenlucht gezeten. Op verzoek van het bruidspaar speelden we enkele door hen uitgekozen nummers: When you believe, Mexico Life, Best songs ever en de André Rieu walsmedley en dat klonk best lekker zo achter de pastorie…
Daarna kregen we koffie met heerlijk gebak aangeboden en de echt dorstigen onder ons konden zich laven aan de overige spiritualiën, een lekker koud biertje veelal en dat ging er goed in. Maar degene die als meest tevreden persoon naar huis ging, was denk ik onze penningmeester… Bruidspaar, hartelijk dank voor alles en op naar de 60!