Waarschijnlijk lag het aan ons dat het op deze woensdag zo abnormaal druk was in de Efteling en hordes bezoekers aangenaam werden verrast met onze optredens.
We schrijven woensdag 2 augustus 2017 en het kon ook niet uitblijven: onze roem snelt ons vooruit en zelfs een van ’s werelds meest gerenommeerde attractieparken biedt ons een podium op een van de meest interessante punten van hun park: bij “het Witte Paard”! Efteling1Gelukkig zijn wij, genderneutrale mensen uit Someren en omgeving, bekend met het fenomeen “het Witte Paard” dus was een optreden voor de meesten van ons hier gewoon een hele fijne vorm van ontspanning. En een ontspannen optreden hebben we ervan gemaakt.
Onder leiding van onze “onvolprezen dirigent” Roger Cobben (onze lady speaker weet ons altijd weer te verrassen…) hebben we een heel leuk, afwisselend en vooral ontzettend goed klinkend programma van muziekstukken gespeeld. Dat begon al met “O Vinthino” dat werd aangekondigd in de stijl van de Efteling met “de heks achter de pauken”. Nou, mocht dat zo zijn dan hebben wij een hele lieve, knappe en enthousiaste “heks” achter de pauken staan, die zo in het Sprookjesbos mag gaan logeren! En die “heks” is blijkbaar ook zo geliefd bij de baritons dat die een halve maat eerder aan haar deurtje wilden kloppen, zoals in het sprookje “De Bremer Straatmuzikanten” waarbij een ezel ontsnapt aan zijn dirigent, ik bedoel zijn baas!! En dan verwacht je bij een van de volgende nummers dat “Holle bolle Gijs” in het orkest wordt aangekondigd maar dat bleef gelukkig toch achterwege…
Het was gewoon geweldig genieten tijdens de twee optredens, onderbroken door een lunchpauze met onder andere een fipronilarme maaltijdsalade (zie fotoalbum). Het orkest was weliswaar niet compleet vanwege vakantie of ziekte, of vanwege het leeftijdsgebonden-niet-meer-reizen-verschijnsel of tandarts gerelateerde blaasverboden, maar het publiek, dat in drommen voorbij kwam en massaal foto’s en video’s maakte, gaf alle orkestleden het gevoel dat ze uitstegen boven de aantrekkingskracht van zelfs de meest innoverende attracties op het park. Zo was tijdens ons optreden de wachttijd bij de nieuwste attractie “Symbolica” gereduceerd tot vijf minuten en kon het “Witte Paard” de drukte niet aan!Efteling2 Soit, misschien alleen mijn beleving maar daarin kwamen wel meer verschijnselen voor, zoals het kortstondig vliegen van een “Dompfaff” op één vleugeltje en een Ave Maria die in haar grot even over een ongelijk liggend tegeltje struikelde…
We hebben ons dagje uit beleefd met (de meeste) partners, allemaal samen in de bus. Er werd weliswaar niet gezongen maar volop gekeuveld, zowel op de heenweg als op de terugweg. En mooi om 18:00 uur kwamen we aan bij de vaste landingsplaats van onze Activiteitencommissie, van Oosterhout in Lierop. En zoals gebruikelijk (zie vorige verslagen en foto’s) stond hier een heerlijk, uitgebreid, warm- en koud buffet voor ons klaar. Kijk maar eens naar de foto’s.
Er zou nog veel meer over deze dag kunnen worden geschreven maar bekijk het fotoalbum en alle herinneringen komen bij je terug. Van enkele muzikanten heb ik extra foto’s gekregen die op het fotoalbum zijn aangevuld. Daarom staan mogelijk Eftelingfoto’s na het ‘buffet’ bij van Oosterhout, maar dat mag geen probleem zijn voor de herbeleving van deze prachtige dag.
Activiteitencommissie: “hartstikke bedankt” namens alle deelnemers op deze dag!!!
En nu maar wachten op de eerstvolgende uitnodiging - zal wel van Disneyland Parijs komen…

 

carat2017Het was vandaag (16 juli) behoorlijk bewolkt maar droog en de temperatuur was aangenaam. Kortom, een perfecte zondag om een mooi concertje te spelen op het Carat in het Warandepark in Helmond. En zo dachten er meer mensen over want er zat flink wat publiek tegenover het paviljoen. Nadat we met vereende krachten alles hadden opgebouwd en iedereen op z’n plaats zat werden we aangekondigd door een lieftallige dame van de organisatie die in ieder geval goed kan rekenen want ze wist de aanwezigen te vertellen dat we vorig jaar ons 25-jarig jubileum hadden en dat we nu dus 26 jaar bestonden! En daar viel niets op af te dingen…
carat2017aDaarna was het de beurt aan onze lady speaker die onze muziekstukken ging ‘verklappen’ en nog altijd vol bewondering onze dirigent Roger Cobben weet aan te kondigen...
We zijn gestart met een flinke Oostenrijkse militaire mars “Wien bleibt Wien” zodat iedereen op het puntje van zijn stoel zat en daarna hebben we een leuke selectie uit ons repertoire gespeeld, Mexicaanse melodieën en een Spaanse Flamenco, een medley van André Rieuwalsjes en van Sousamarsen en tussendoor nog een paar mooie concertstukken, een romantisch filmthema en een ode aan Sorrento, waarbij een van onze trompettisten mocht soleren en dat ging hem prima af!
In het publiek zitten altijd veel muzikanten en de kritieken na afloop waren bijzonder lovend: mooie klank, goed gespeeld en nog wat van die superlatieven. En dat mocht ook wel want we hadden zelf ook al vastgesteld dat het prima liep. In ieder geval een goede repetitie voor het optreden in Thorn.
Dat niet iedereen stilzit op het podium was wel duidelijk want onze rondspringende fotograaf Piet Berkers heeft weer de nodige plaatjes geschoten en van hem zijn de foto's bij dit artikel en alle andere foto’s in het bijbehorende album. Bekijk ze in alle rust, dan kunt u de muziek erbij horen…

 

Pinkster2017Deze titel was toch wel het kenmerk van de optredens op Eerste Pinksterdag, samen met de Jazz academie van Somerens Lust onder leiding van Kees Kes. Zij speelden als eerste voor twee volle terrassen en konden genieten van een stralend zonnetje en niet te veel wind. En gelukkig voor hen werd dit orkest versterkt met microfoons waardoor het geheel toch goed te horen was.

Zoals de naam al doet vermoeden speelden zij leuke “jazzie” nummers en natuurlijk mag dan een zangeres niet ontbreken. Zij zong voornamelijk “easy jazz”, goed in het gehoor liggende langzame nummers die een beetje blues-achtig klinken, zoals “Cry me a River” en “Georgia on my mind”. Verschillende muzikanten mochten in diverse nummers ook nog eens soleren en dat ging allemaal prima. Een goed optreden.

Ondertussen waren we een uurtje verder, was de wind wat actiever geworden(!) en was de beurt aan ons, Seniorenorkest Groot Someren onder leiding van Roger Cobben. We waren niet compleet want acht van onze muzikanten hadden andere verplichtingen of bezigheden. En dan wordt het ook worstelen met het plaatsen van 43 stoelen... In eerste instantie vormden de blazers een soort kopgroep voor de slagwerkers met een flink afstandsverschil, maar na enig roepen werd het orkest toch in elkaar geschoven. Dat moet ook wel want anders hoor je elkaar niet en zeker niet met de opgestoken wind. En dat bleek later ook wel toen de Best Songs Ever hun naam geen eer aan deden! Misschien hadden we beter "Hoe sterk is de eenzame blazer die krom gebogen over zijn muziekstuk, tegen de wind, zichzelf een weg baant" kunnen spelen.  Maar alle andere stukken liepen prima, ondanks de wind, en “je moet er vanuit gaan en na afloop ook vaststellen dat het publiek heeft genoten”, aldus Olga en die kan het weten! (foto: Eric Driessen - zie ook zijn foto's in de album).

 

We begonnen onze “Eegelshoeve-repetitie” met een “Lang zullen ze leven” en dat was niet bedoeld voor de bewoners van het verzorgingstehuis. Niet dat die niet lang mogen blijven leven maar wij hadden twee jarigen in het orkest en die moet je dan toch even op gepaste wijze in het zonnetje zetten, nietwaar?
De muziekcommissie had weer een leuk programma in elkaar geknutseld en onze lady speaker had zich weer uitgebreid voorbereid om onze toehoorders uit te kunnen leggen wat we allemaal gingen spelen, onder de bezielende leiding van “onze Roger Cobben, waarvan we zoveel houden en die we niet kunnen missen...” aldus onze zegsvrouw! Roger kleurde om hetgeen hij hoorde en Wil om hetgeen ze er zomaar uitgeflapt had! Haha, het was leuk en daarom hebben we het hier maar vastgelegd in de website, voor de historici uit 2050 en later.
Eegelshoeve1We hebben een leuk programma gespeeld met voor de oudjes in het huis zeer herkenbare muziek uit vroegere tijden. Niet dat we Corrie Brokken of Mieke Telkamp uit de kast hebben gehaald, laat staan de Selvera’s met twee reebruine ogen, maar we speelden wel herkenbare marsen van Sousa of walsjes van Strauss waarmee André Rieu zo beroemd is geworden. Ook het Mexico Life en Wien bleibt Wien liet de mensen aardig op hun stoelen op en neer schuiven. En dan zie je dat dit soort muziek zeker nog herkend wordt door de mensen met dementie en dat ze er blij van worden. We kregen dan ook al direct een uitnodiging voor volgende week, nou vooruit voor “zo vlug mogelijk weer terugkomen”.
Ik kwam er ook nog een bekende tegen. Hij zei: "schitterende muziek hebben jullie gespeeld; dat kon ik goed horen want ik heb een nieuwe gehoorapparaat en nou hoor ik alles weer!". Ik zeg: "mooi toch, en wat heeft dat ding gekost?" "Half twaalf", antwoordde hij....
Na een uurtje was de pret voorbij en mochten we allemaal naar het terras voor een heerlijke kop koffie met cake. En met de koffie en de cake in de hand doken we allemaal snel onder de parasols want het zonnetje was er niet alleen voor de jarigen...

 

Rode Kruis1Op de vraag vanuit de leiding van de Rode Kruisbungalow in Lierop of wij een klein concert wilden geven voor de in die week verblijvende gasten uit Someren, heeft een aantal muzikanten uit ons orkest positief gereageerd en werd een klein ensemble gevormd.
Uit het bestaande repertoire werd een luchtig programma samengesteld van tien nummers verdeeld in twee blokjes van vijf, met een korte pauze tussen beide blokken. Rode Kruis2Gezien de reacties en het enthousiasme waarop werd meegedeind en gezongen werd dit concert door de gasten en de leiding zeer op prijs gesteld. Het enthousiasme van de aanwezigen straalde ook op ons af. Het was voor ons een bijzondere ervaring en mogelijk voor herhaling vatbaar. (tekst: Dick Kremers).