Hadden we afgelopen zondag een volle tribune in Thorn, vanmiddag hadden we weer een volle foyer in Sonnehove. Ja, de ouderen uit Someren die zich hier lekker in de watten laten leggen, zijn allemaal muziekliefhebbers en sommigen zijn zelfs goede muziekkenners! En dat bleek weer eens toen de hele zaal bijvoorbeeld zat mee te deinen op een wals van André Rieu of driftig zat mee te klappen op een Sousamedley.
We waren vanmiddag niet voltallig, in totaal met 40 muzikanten, maar zelfs dat past niet meer in de ruimte die we ter beschikking hebben. Het wordt inderdaad tijd voor gegroepeerde ensembles uit het orkest!!Sonnehove 08 17aNadat onze ladyspeaker ons had aangekondigd, waarbij bleek dat ze langzamerhand door haar woordenschat begint te geraken, want onze dirigent Roger Cobben (nog steeds uit Brunssum) werd opnieuw aangekondigd als “onze onvolprezen maestro” (en dan staat hij er altijd bij te grinniken…), zijn we wederom “losgebarsten” met “Wien bleibt Wien”. Dat begint met een stevige inzet waardoor alle gehoorapparaten onverbiddelijk op tilt gaan en dan zie je plotseling alle handen achter de oren verdwijnen: “volumeknopje down, down, down…”(onze ouderen spreken allemaal Engels!). Gevolg is wel dat onze muziek vervolgens fluweelzacht binnenkomt bij ons, vanaf dat moment, aandachtige publiek. Ja ja, een goede programmasamensteller uit de muziekcommissie weet exact hoe je een steeds wisselend publiek assertief moet bespelen!
We hadden ook nog een aardige verrassing in petto want toen een van onze oudste vriendinnen na een kwartiertje binnenkwam, werd zij apart verwelkomd door onze ladyspeaker, want mevrouw Schenkelaars was afgelopen week (12-08) jarig en werd 92 jaar (!) en daarvoor werd een klinkend “Lang zal ze leven” gespeeld want we hebben haar allemaal gefeliciteerd met de wens “en nu op naar de 100” en dan moet je dus nog acht jaar blijven! Dido…
Dido??? Ja, die moet ik even uitleggen. Onze Dulf en zijn vrouw Do woonden voorheen op de Dr. Eijnattenlaan in een huis met de naam “Dido”, pontificaal in hardgebakken geboetseerde rood ingebakken klei geplaatst naast het huisnummer. “Dido” was de uitdrukking van een lachende Dulf naar zijn vrouw als ze weer eens iets had uitgehaald, wat dat dan ook moge zijn. Eigenlijk, zoals Dulf mij ooit vertelde, had hij “Dideau” op zijn huis moeten zetten; dat had de kwaliteit verhoogd, vertelt hij dan lachend… Ik blijf me nog steeds afvragen wat hij allemaal bedoelde…
Afijn, het was weer een fijne middag waarbij bleek dat je met muziek veel mensen blij kunt maken. We komen dan ook snel weer terug in Sonnehove.
De foto bij dit artikel is van Ingrid Aldenzee. Jullie weten niet wie deze knappe dame is maar dat hoeft ook niet, als ik haar ken is dat voldoende!

 

Thorn1Vandaag ging het naar het witte dorp aan de Maas, Thorn, het Mekka van de harmonie- en fanfaremuziek. En dat het hier chauvinisten zijn was wel te merken bij aanvang. Nog voordat we één noot gespeeld hadden kregen we van het aanwezige publiek al een daverend applaus… Onze ladyspeaker kondigde ons namelijk aan als “Seniorenorkest Groot Someren met leden uit de wijde omgeving en ook uit Limburg en dat verhoogt in ieder geval de muzikaliteit…”.
Wauw, dat ontlokte natuurlijk applaus in het Limburgse land, in het orkest begonnen er een paar te blinken en de dirigeerstok van onze Roger Cobben (uit Brunssum) groeide als de neus van Pinokkio…

Afijn, dat was al een goed begin op deze zonnige zondagmiddag, 13 augustus. We zaten op een prachtige locatie bij de Abdij van Thorn, ook wel de Stift van Thorn genoemd, onder een enorm opgespannen en 800 kilo wegend zeildoek; kijk maar eens naar de foto’s. Niet alleen zit je daar droog en beschermd tegen het zonlicht maar er zit ook nog eens een fantastische akoestiek onder. En dat betekende dat we heel goed onze dynamiek zouden kunnen laten horen. Nou dat is aardig gelukt.
Met ‘Wien bleibt Wien’ werd de muzikale middag stevig ingezet met als gevolg dat her en der de terrassen begonnen leeg te lopen en het bij ons steeds drukker werd… We hadden dan ook een zeer afwisselend en luchtig programma met diverse muzieksoorten, van Mexicaanse ritmes tot en met Zuid Amerikaanse tango’s, van stevige Sousa marsen tot en met luchtige walsjes en met als klapper onze Jubileum Medley. Thorn3Daar tussendoor lieten we nog een adelaar rondvliegen met een spanwijdte van twee meter (aldus onze lady speaker) en hebben we met “Free World Fantasy” een mooi concertstuk gespeeld. En het publiek heeft bijzonder genoten, zoals je (nu al) in enkele filmpjes op Facebook kunt zien. Er bleken ook veel Duitsers in het publiek te zitten want na ons laatste nummer riepen die allemaal “zugabe, zugabe” en dus werd het laatste deel van de Jubileum Medley nog maar eens ingezet, waarna met een massaal “Adieu” deze fantastische middag werd afgesloten.
Kijk verder naar het fotoalbum met foto’s van Piet Berkers. In de tijd van de fotorolletjes zou ik er hooguit 36 gekregen hebben maar in dit digitale tijdperk werden het er 155 (!) Ze worden allemaal bewaard maar op de site komt een leuke sortering te staan. Piet, bedankt!
Klik HIER voor een korte filmimpressie.

 

Waarschijnlijk lag het aan ons dat het op deze woensdag zo abnormaal druk was in de Efteling en hordes bezoekers aangenaam werden verrast met onze optredens.
We schrijven woensdag 2 augustus 2017 en het kon ook niet uitblijven: onze roem snelt ons vooruit en zelfs een van ’s werelds meest gerenommeerde attractieparken biedt ons een podium op een van de meest interessante punten van hun park: bij “het Witte Paard”! Efteling1Gelukkig zijn wij, genderneutrale mensen uit Someren en omgeving, bekend met het fenomeen “het Witte Paard” dus was een optreden voor de meesten van ons hier gewoon een hele fijne vorm van ontspanning. En een ontspannen optreden hebben we ervan gemaakt.
Onder leiding van onze “onvolprezen dirigent” Roger Cobben (onze lady speaker weet ons altijd weer te verrassen…) hebben we een heel leuk, afwisselend en vooral ontzettend goed klinkend programma van muziekstukken gespeeld. Dat begon al met “O Vinthino” dat werd aangekondigd in de stijl van de Efteling met “de heks achter de pauken”. Nou, mocht dat zo zijn dan hebben wij een hele lieve, knappe en enthousiaste “heks” achter de pauken staan, die zo in het Sprookjesbos mag gaan logeren! En die “heks” is blijkbaar ook zo geliefd bij de baritons dat die een halve maat eerder aan haar deurtje wilden kloppen, zoals in het sprookje “De Bremer Straatmuzikanten” waarbij een ezel ontsnapt aan zijn dirigent, ik bedoel zijn baas!! En dan verwacht je bij een van de volgende nummers dat “Holle bolle Gijs” in het orkest wordt aangekondigd maar dat bleef gelukkig toch achterwege…
Het was gewoon geweldig genieten tijdens de twee optredens, onderbroken door een lunchpauze met onder andere een fipronilarme maaltijdsalade (zie fotoalbum). Het orkest was weliswaar niet compleet vanwege vakantie of ziekte, of vanwege het leeftijdsgebonden-niet-meer-reizen-verschijnsel of tandarts gerelateerde blaasverboden, maar het publiek, dat in drommen voorbij kwam en massaal foto’s en video’s maakte, gaf alle orkestleden het gevoel dat ze uitstegen boven de aantrekkingskracht van zelfs de meest innoverende attracties op het park. Zo was tijdens ons optreden de wachttijd bij de nieuwste attractie “Symbolica” gereduceerd tot vijf minuten en kon het “Witte Paard” de drukte niet aan!Efteling2 Soit, misschien alleen mijn beleving maar daarin kwamen wel meer verschijnselen voor, zoals het kortstondig vliegen van een “Dompfaff” op één vleugeltje en een Ave Maria die in haar grot even over een ongelijk liggend tegeltje struikelde…
We hebben ons dagje uit beleefd met (de meeste) partners, allemaal samen in de bus. Er werd weliswaar niet gezongen maar volop gekeuveld, zowel op de heenweg als op de terugweg. En mooi om 18:00 uur kwamen we aan bij de vaste landingsplaats van onze Activiteitencommissie, van Oosterhout in Lierop. En zoals gebruikelijk (zie vorige verslagen en foto’s) stond hier een heerlijk, uitgebreid, warm- en koud buffet voor ons klaar. Kijk maar eens naar de foto’s.
Er zou nog veel meer over deze dag kunnen worden geschreven maar bekijk het fotoalbum en alle herinneringen komen bij je terug. Van enkele muzikanten heb ik extra foto’s gekregen die op het fotoalbum zijn aangevuld. Daarom staan mogelijk Eftelingfoto’s na het ‘buffet’ bij van Oosterhout, maar dat mag geen probleem zijn voor de herbeleving van deze prachtige dag.
Activiteitencommissie: “hartstikke bedankt” namens alle deelnemers op deze dag!!!
En nu maar wachten op de eerstvolgende uitnodiging - zal wel van Disneyland Parijs komen…

 

carat2017Het was vandaag (16 juli) behoorlijk bewolkt maar droog en de temperatuur was aangenaam. Kortom, een perfecte zondag om een mooi concertje te spelen op het Carat in het Warandepark in Helmond. En zo dachten er meer mensen over want er zat flink wat publiek tegenover het paviljoen. Nadat we met vereende krachten alles hadden opgebouwd en iedereen op z’n plaats zat werden we aangekondigd door een lieftallige dame van de organisatie die in ieder geval goed kan rekenen want ze wist de aanwezigen te vertellen dat we vorig jaar ons 25-jarig jubileum hadden en dat we nu dus 26 jaar bestonden! En daar viel niets op af te dingen…
carat2017aDaarna was het de beurt aan onze lady speaker die onze muziekstukken ging ‘verklappen’ en nog altijd vol bewondering onze dirigent Roger Cobben weet aan te kondigen...
We zijn gestart met een flinke Oostenrijkse militaire mars “Wien bleibt Wien” zodat iedereen op het puntje van zijn stoel zat en daarna hebben we een leuke selectie uit ons repertoire gespeeld, Mexicaanse melodieën en een Spaanse Flamenco, een medley van André Rieuwalsjes en van Sousamarsen en tussendoor nog een paar mooie concertstukken, een romantisch filmthema en een ode aan Sorrento, waarbij een van onze trompettisten mocht soleren en dat ging hem prima af!
In het publiek zitten altijd veel muzikanten en de kritieken na afloop waren bijzonder lovend: mooie klank, goed gespeeld en nog wat van die superlatieven. En dat mocht ook wel want we hadden zelf ook al vastgesteld dat het prima liep. In ieder geval een goede repetitie voor het optreden in Thorn.
Dat niet iedereen stilzit op het podium was wel duidelijk want onze rondspringende fotograaf Piet Berkers heeft weer de nodige plaatjes geschoten en van hem zijn de foto's bij dit artikel en alle andere foto’s in het bijbehorende album. Bekijk ze in alle rust, dan kunt u de muziek erbij horen…

 

Pinkster2017Deze titel was toch wel het kenmerk van de optredens op Eerste Pinksterdag, samen met de Jazz academie van Somerens Lust onder leiding van Kees Kes. Zij speelden als eerste voor twee volle terrassen en konden genieten van een stralend zonnetje en niet te veel wind. En gelukkig voor hen werd dit orkest versterkt met microfoons waardoor het geheel toch goed te horen was.

Zoals de naam al doet vermoeden speelden zij leuke “jazzie” nummers en natuurlijk mag dan een zangeres niet ontbreken. Zij zong voornamelijk “easy jazz”, goed in het gehoor liggende langzame nummers die een beetje blues-achtig klinken, zoals “Cry me a River” en “Georgia on my mind”. Verschillende muzikanten mochten in diverse nummers ook nog eens soleren en dat ging allemaal prima. Een goed optreden.

Ondertussen waren we een uurtje verder, was de wind wat actiever geworden(!) en was de beurt aan ons, Seniorenorkest Groot Someren onder leiding van Roger Cobben. We waren niet compleet want acht van onze muzikanten hadden andere verplichtingen of bezigheden. En dan wordt het ook worstelen met het plaatsen van 43 stoelen... In eerste instantie vormden de blazers een soort kopgroep voor de slagwerkers met een flink afstandsverschil, maar na enig roepen werd het orkest toch in elkaar geschoven. Dat moet ook wel want anders hoor je elkaar niet en zeker niet met de opgestoken wind. En dat bleek later ook wel toen de Best Songs Ever hun naam geen eer aan deden! Misschien hadden we beter "Hoe sterk is de eenzame blazer die krom gebogen over zijn muziekstuk, tegen de wind, zichzelf een weg baant" kunnen spelen.  Maar alle andere stukken liepen prima, ondanks de wind, en “je moet er vanuit gaan en na afloop ook vaststellen dat het publiek heeft genoten”, aldus Olga en die kan het weten! (foto: Eric Driessen - zie ook zijn foto's in de album).